Miles Davis, ilk büyük beşlisinin dağılmasıyla ikincisinin kurulması arasındaki dönemde, 1959’da yeni bir yola girdi—bunun caz tarihinin en büyük albümlerinden birine dönüşeceğini bilmeden. Kind of Blue, Paul Chambers ve yeniden kadroya alınan, arınma ve yaratıcı bir sıçrama yaşayan John Coltrane’i korurken; alto saksofoncu Cannonball Adderley’yi ekleyerek daha zengin armoniler ve blues ağırlıklı bir denge kurdu. Bill Evans’ın modal (ölçek temelli) akor yaklaşımı “modal caz” kavramını doğurdu.
Hızlı bebop değişimleri yerine akorlar arasında daha uzun boşluklar açıldı; solist nefes alabildi. Albüm, Birth of the Cool’un devamı gibi okunabilirken, ilerideki In a Silent Way’in de habercisiydi. “Blue in Green” ve “Flamenco Sketches”, Evans’ın belirgin katkısıyla, Davis’in Harmon susturuculu trompet tonunu cazın kalıcı imzalarından biri hâline getirdi.
Kısa ömürlü bu altılı, Davis’in en evrensel ve etkili eserini yarattı: Kind of Blue.
| A1 | So What | 8:56 | |
| A2 | Freddie Freeloader | 9:32 | |
| A3 | Blue in Green | 5:27 | |
| B1 | Flamenco Sketches | 9:32 | |
| B2 | All Blues | 11:34 |